Jump to content

violinist

Νέα Μέλη
  • Posts

    4
  • Joined

  • Last visited

Profile Information

  • Gender
    Male
  • Location
    Thessaloniki

violinist's Achievements

Βαπτισμένος

Βαπτισμένος (1/7)

0

Reputation

  1. Εμένα μου φαίνεται σωστό αυτό που λες, αλλά το λες πολύ "ωμά" και ίσως παρεξηγηθείς. Στη λεπτομέρεια που διαφωνώ είναι ότι δεν είναι μόνο τα λευτά, αλλά και πολλά άλλα πράγματα τόσο υλικά όσο και πνευματικά. Βέβαια, αυτό δεν σημαίνει ότι αυτό που ορίζουμε αγάπη πρέπει να το καταδικάσουμε. Είναι ένα συναίσθημα που δημιουργείται από συμφέρον (με εξαίρεση την αγάπη μεταξύ των συγγενών γιατί εδώ υπάρχει πραγματική βιολογική συγγένεια). Όμως αυτό ακριβώς το συναίσθημα είναι που ορίζεται αγάπη, γιατί να είναι κακό; Χωρίς αυτό ο κόσμος μας θα ήταν πολύ διαφορετικός. Είναι ένα συναίσθημα θεμελιώδες για την πνευματική υγεία του κάθε ανθρώπου, αλλά νομίζω και για την εξέλιξη του ανθρώπινου είδους. Και ένας άνθρωπος που είναι σώφρονας (στη δημοτική) και αρκετά φολισοφιμένος μπορεί να ορίσει την αγάπη αλλιώς, να ξεπεράσει το συμφέρον του και να εξελιχθεί σε κάτι πολύ ωραίαο και ωφέλιμο για το κοινωνικό περιβάλλον του, τότε πραγματικά αυτό το συναίσθημα άγει το παν. Και εγώ δεν έχω ιδέα περί "αγει το παν" και τέτοια. Αυτό που ξέρω είναι ότι οι Αρχαίοι Έλληνες, από ότι έχω διαβάσει και ότι έχω ακούσει, δεν ασχολούνταν με την αγάπη αλλά τον έρωτα, έχουν αφήσει άπειρα έργα που αφορούν τον έρωτα αλλά πραγματικά δεν έχω διαβάσει ως τώρα κάτι που να μιλά για αγάπη. Μπορεί βέβαια να κάνω και λάθος (μάλλον έτσι είναι), δεν έχω διαβάσει όλα τα έργα τους, πιο πολύ έρευνες και κάποια φιλοσοφικά που πρέπει να διαβάζονται όπως γράφτηκαν. Πολλές φορές όμως έχω παρατηρήσει ότι η λέξη "έρωτας" μεταφράζεται ως "αγάπη".... τι να πω δεν ξέρω τι συμβαίνει, δεν είμαι φιλόλογος. Όσο για τον Πλάτωνα, επειδή πολύ της μόδας είναι, το μόνο που προσφέρει είναι πολύ ωραίος τρόπος σκέψης, ίσως και μερικά ιστορικά στοιχεία και παραμυθάκια. Σχεδόν όλα από αυτά που έχει πει δεν είναι και τόσο σωστά, ακόμα και από ηθική άποψη. Έχω διαβάσει την Πολιτεία και τους Νόμους και έχω μείνει με το στόμα ανοικτό... Θέλω να διαβάσω βεβαια και τα υπόλοιπα έργα του, αλλά θα το κάνω από αγγαρεία για να μην μου λένε "ε διάβασε τα όλα και μετά βγάλε γενικευμένο συμπέρασμα".
  2. Λοιπόν, η ομιλία δεν είναι επίτευγμα του πολιτισμού μας αλλά μάλλον το αντίστροφο, χωρις την ομιλία δεν θα υπήρχε πολιτισμός. Η ομιλία αποτελεί άμεση συνέπεια της λογικής που ίσως κατά τύχη ανέπτυξε το ανθρώπινο γένος. Άρα αποτελεί κάτι ανώτερο από τον πολιτισμό, πρώτα ήρθε η λογική, μετά η ομιλία και μετά ο πολιτισμός. Αυτό που κάνει τόσο ξεχωριστό αυτό το πρωτέρημα είναι ότι οι άνθρωποι με την ομιλία κατάφεραν οι παλαιότερες γενεές να μεταβιβάζουν όλη τους την εμπειρία στις επώμενες. Με την έννοια εμπειρία εννοώ τα πάντα που αφορούν χρήσιμες γνώσεις. Άρα η κάθε επώμενη γενιά είναι πιο εξελιγμένη από την προηγούμενη και αυτό κράτησε εως τώρα το ανθρώπινο είδος στη ζωή. Χωρίς την ομιλία δεν θα είμασταν σε αυτό το φόρουμ σήμερα να μιλάμε, διότι πολύ απλά πίσω από αυτό κρύβονται άπειρα πραγματάκια που χωρίς την ομιλία δεν θα μπορούσαν ακόμα και να ακαναλυφθούν γιατί είναι πολύπλοκα. Βέβαια ένα είδος ομιλίας είναι και οι άναυδες κραυγές των ζώων. Όμως αυτού του είδους η ομιλία δεν μπορεί να επιτρέψει πολύπλοκα σχήματα, άρα δεν μπορεί να επιτρέπει ανάπτυξη οποιουδήποτε πολιτισμού. Οι κραυγές των ζώων στηρίζονται σε συναισθήματα και ένστικτα, όμως μόνο η λογική, δυστυχώς, μπορεί να εξελίξει οποιοδήποτε είδος. Άρα λοιπόν, οποιοδήποτε είδος ομιλίας που βασίζεται σε συναισθήματα και το ένστικτο δεν είναι μέσο εξέλιξης. Σαφώς και η ανθρώπινη ομιλά είναι κατά πολύ ανώτερη από της παράλογες κραυγές των ζώων γαιτί μπορεί και συνδυάζει και συναισθήματα και ένστικτα αλλά κυρίως λογική. Βέβαια μπορεί να υπάρχουν και άλλα είδη ομιλίας, πολύ ανώτερα από αυτή του ανθρώπου. Στο κάτω κάτω ό,τι βλέπουμε, ακούμε, μυρίζουμε, γευόμαστε, ακουμπάμε και αισθανόμαστε, στην πραγματικότητα είναι μια απάτη, κάτι που δεν αντιπροσωπεύει την πραγματικότητα. Αυτή είναι και η αξία της ανθρώπινης ομιλίας, τιποτα παραπάνω τίποτα λιγότερο. Η ομιλία αποτελεί ταυτόχρονα μέσο εξέλιξης και μέσο επικοινωνίας. Δεν μπορεί κάποιος να ράψει το στόμα του άλλου επειδή πιστεύει ότι λέει χαζομάρες. Εντάξει, υπάρχουν κάποια όρια, δεν πρέπει πχ όλη την ημέρα να σχολιάζουμε τον διπλανό μας (ελληνικό φαινόμενο) ή να ακούμε Έφη Θώδη και να γελάμε. Από την άλλη όμως, ο κάθε άνθρωπος είναι από τη φύση του απόλυτα ελεύθερος στις επιλογές του, αυτό που ορίζω εγώ χαζομάρα μπορεί για κάποιον άλλο να είναι κάτι σοβαρό. Δεν έχει νόημα να προσπαθήσει κάποιον να μεταπείσει κάποιον για αυτό το θέμα. Από τη στιγμή που οι "βασικές αρχές" της ομιλίας και της δικαιοσύνης δε θίγονται τότε όλα λειτουργούν καλά. Ποιές είναι οι "βασικές αρχές" της ομιλίας και της δικαιοσύνης πραγματικά δεν ξέρω αν κανείς κατάφερε να τις ορίσει ως τώρα, πάντως απλούστατοι ορισμοί και μάλλον αποτελασματικοί είναι ότι η ομιλία αποτελεί μέσω επικοινωνίας και εξέλιξης των ανθρώπων και η δικαιοσύνη μια συμφωνία ώστε να μπορούν οι άνθρωποι να ζήσουν μεταξύ τους. Πολλές λεπτομέρεις χρειάζονται μόνο σε ειδικά ζητήματα, εδώ σχολιάζουμε κάτι γενικό. Επίσης, τι οδηγεί πολλούς ανθρώπους να φλυαρούν σχολιάζοντας πχ τη Βανδή και το διπλανό ή να ξοδεύουν 3 ώρες την ημέρα μπροστά από έναν καθρέπτη είναι πολύ δύσκολο να οριστεί. Μάλλον είναι πολλοί παράγοντες και δεν υπάρχει λόγος εδώ να αρχίσουμε να μετράμε...
  3. "To να κάνεις λάθος είναι ανθρώπινο. Το να συγχωρείς όμως δεν είναι σωστή επιλογή." Το ότι είναι λάθος επιλογή να συγχωρούμε το πιστεύω γιατί σε αυτό το ρήμα εμπεριέχονται και συνυπάρχουν αρμονικά οι έννοιες των ρημάτων επιτρέπω και ξεχνάω. Κανείς σώφρονας δε θα μπορούσε να επιτρέψει σε οποιονδήποτε να κάνει κάτι άσχημο σε οποιονδήποτε, πόσο μάλλον να το ξαχάσει κιόλας. Αυτό γιατί όταν συγχωρεί κάποιον, του επιτρέπει να συνεχίσει την ίδια τακτική που πριν συγχώρεσε, ένα συγγνώμη δεν αλλάζει τίποτα απολύτως. Επίσης, βασική αρχή της κοινωνίας, την οποία οι άνθρωποι επέλεξαν να ζουν, είναι η δικαιοσύνη. Η οποία είναι μια απλή συμφωνία που επιτρέπει τα μέλη της να συμβιώνουν μεταξύ τους (η δικαιοσύνη βέβαια είναι διαφορετική κατα καιρούς και κατά τόπους). Πιο συγκεκριμένα, η δικαιοσύνη είναι ένα πλαίσιο τυπικών και άτυπων κανόνων που ρυθμίζουν ή αναγκάζουν σε συμμόρφοση την ατομική ή ομαδική συμπεριφορά των ανθρώπων. Άρα λοιπόν η συγχώρεση είναι εως και άδικη σε πολλές περιπτώσεις, αφού επιτρέπεται η ανάρμοστη συμπεριφορά, η οποία, σύμφωνα με αυτά που υποστηρίζονται για την δικαιοσύνη, είναι θεμέλιο την κοινωνίας στην οποία ζούμε, και η ανάρμοστη συμπεριφορά μόνο αρνητικές επιπτώσεις μπορεί να προκαλέσει. Άρα με το να συγχωρούμε προσβάλουμε εμείς οι ίδιοι την κοινωνία την οποία προσπαθούμε να βελτιώσουμε για τις επώμενες γενιές. Δεν υποστηρίζω όμως ότι το να συγχωρούμε είναι άσχημο, αλλά ότι είναι λάθος επιλογή. Όποιος έχει ανάρμοστη συμπεριφορά δε θα στέλνεται για εκτέλεση, αλλά βέβαια ούτε θα συγχωρείται. Δεν θα τιμωρείται αυτός που έχει ανάρμοστη συμπεριφορά γιατί κανείς δε γεννιέται τέλειος, γι αυτό υπάρχει η γλώσσα άλλωστε, για να μεταφέρει τις εμπειρίες των προηγούμενουν γενεών στις επόμενες, αλλά και επειδή η τιμωρία έχει αντιπαιδαγωγική - απαξιωτική δράση άρα αποτελεί και κακό παράδειγμα. Δεν θα συγχωρείται λόγω αυτών που υποστηρίχθηκαν παραπάνω. Πρέπει οι πολίτες της κοινωνίας να εφαρμόσουν θεσμούς οι οποίοι να μπορούν να λειτουργήσουν σωστά όταν κάποιος παρεκτρέπεται. Οι πολίτες θα φροντίζουν αυτό το άτομο να το συνετίσουν ώστε να μην παρεκτραπεί ξανά, κι αν ξαναγίνει να είναι έστω από αφέλεια και όχι από ιδιοτέλεια. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί αν αναπτυχθεί η κατάλληλη νοοτροπία στους πολίτες, η οποία θα ορίζει ότι όλοι έχουμε συλλογική ευθύνη για τυχόν ατυχίες στην συμπεριφορά και τη νοοτροπία των μελλοντικών γενεών. Επίσης, όλοι οι πολίτες θα πρέπει γνωρίζουν το κατά δύναμη πως να αντιδρούν σε παρόμοιες καταστάσεις ώστε να μπορεί να λειτουργήσει η δικαιοσύνη σε όλα τα κοινωνικά στρώματα. Αυτό απαιτεί υψηλό πνευματικό επίπεδο και τέλεια παιδεία και εκατοντάδες έτη για να ολοκληρωθεί, αν πάρουμε ως αφετηρία τη σημερινή πραγματικότητα. Όμως αν όλα αυτά εφαρμοστούν κάποτε, που όσο ουτοπικό κι αν ακούγεται παραμένει εφικτό διότι έχει αποδείξει η ανθρώπινη ιστορία ότι τεράστιες αλλαγές μπορούν να συμβούν σε μηδενικό χρόνο (βλ Γαλλική επανάσταση), η συγχώρεση θα είναι ένα ρήμα υπό εξαφάνιση διότι θα καταλάβουμε ότι δεν είναι αναγκαία και δεν βοηθάει όσο κι αν κατευθύνει τους ανθρώπους στην αγάπη και την αλληλεγγύη. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί με άλλα μέσα, πολύ πιο σωστά από άποψη αποτελεσματικότητας και πολύ περισσότερο βασισμένα στη λογική. Γενικώς αυτό το ζήτημα πιστεύω ότι μπορεί να αναλυθεί σε άπειρες σελίδες..... αυτό που έγραψα, ελαφρώς τροποποιημένο, θα μπορούσε να είναι ένας πρόλογος... εγώ δεν μπορώ να γράψω τόσο μεγάλο δοκίμιο, διότι μου λείπουν πολλές απαραίτητες γνώσεις. Εκφράζω απλά μια ιδέα που είχα.
  4. Δηλαδή γειά σας και καλώς σας βρήκα! :biggrin2: Είπα να σπάσω τη βαρετή μονοτονία "γεια σας" "καλημέρα" "καλησπέρα".... ΥΣ: Δεν υπάρχει σαν λέξη αλλά την χρησιμοποιούσε πολύ συχνά ένας καθηγητής μου. Σημαίνει ό,τι μας κατεβεί. ΥΣ2: Λίγο άργησα να συστηθώ ε?
×
×
  • Create New...