Jump to content
Αρχάγγελος

Το Καλό Εναντίον Του Κακού...

Recommended Posts

Παρατηρώ ένα σφάλμα στην αιώνια μάχη Καλού-Κακού, τουλάχιστον έτσι όπως την εννοεί ο μέσος άνθρωπος.

 

Σε όλα τα παραδοσιακά μέσα παιδείας και εκπαίδευσης (μύθοι, θρύλοι, παραμύθια, μυθιστορήματα, θεατρικά έργα, κινηματογραφικά έργα κλπ) το καλό επί τω πλείστον κατατροπώνει το κακό. Αυτό βέβαια ξαναγεννάται...

 

Ο ξυλοκόπος σκοτώνει τον κακό λύκο. Ο πρίγκηπας σκοτώνει τον δράκο. Ο βασιλιάς σκοτώνει τη μάγισσα. Ο Harry Potter σκοτώνει τον Voltemort. Το δαχτυλίδι καταστρέφεται και μαζί με αυτό καταστρέφεται και ο Sauron.

Τελικώς, απ'ότι φαίνεται αυτός που κερδίζει είναι η Βία. Και η Βία είναι κομμάτι του Κακού. Κάτι ξεφεύγει από τη λογική μου...

 

Μία έκβαση με την οποία συμφωνώ κάπως περισσότερο είναι στον Πόλεμο των Άστρων. Ο Darth Vader, ο Νο2 στην θέση του Κακού και πολλά υποσχόμενος διάδοχος, δεν κατατροπώνεται. Ο γιος του και ''αντίπαλός'' του ξυπνάει το καλό μέσα του και τον κάνει να στραφεί εναντίον του Αυτοκράτορα, σκοτώνοντας τον Κακό. Πάλι βέβαια η Βία βγήκε νικήτρια, αλλά τουλάχιστον είναι ένα βήμα.

 

Είχα δει πριν πολλά χρονιά -όταν ήμουν παιδί- στην τηλεόραση ένα παραμύθι. Στην ταινία αυτή, την οποία θυμάμαι πολύ αχνά, νομίζω ότι υπήρχε μία προφητεία για ένα κορίτσι, το οποίο θα νικούσε τον κακό και πανίσχυρο μάγο. Η μητέρα του μάγου, θέλοντας να προστατεύσει τον γιο της -και την παντοδυναμία της- έβαλε να ψάξουν και να σκοτώσουν όσα κορίτσια ταίριαζαν στην περιγραφή. Τελικώς βέβαια η προφητεία βγήκε αληθινή και η πρωταγωνίστρια πράγματι νίκησε το κακό, στον πανίσχυρο μάγο.

Η κοπελίτσα έδωσε στον μάγο να καταλάβει ότι τα πράγματα δεν είναι όπως του τα παρουσιάζει η μητέρα του και ότι δεν υπάρχει λόγος να συμπεριφέρεται τόσο άκαρδα και καταστροφικά. Ο μάγος συνειδητοποίησε την κατάσταση, απέρριψε την συμπεριφορά της μητέρας του, χωρίς να στραφεί βίαια εναντίον της. Η μητέρα, γριά και αδύναμη, χωρίς την συνέχιση από τον γιο της, έμεινε μόνη, ανήμπορη και ακίνδυνη.

 

Απέρριψε το Κακό, όχι την ''κακιά'' μητέρα του. Κατατρόπωσε την κακιά συμπεριφορά, όχι αυτόν που την εφάρμοζε.

 

Με τον τρόπο αυτό έδωσε τέλος στην συμπεριφορά αυτή.

 

Ο άνθρωπος που ήταν ''κακός'', έγινε ''καλός''. Με δική του βούληση και προσπάθεια - με την βοήθεια και προτροπή της κοπέλας φυσικά- επέλεξε τον ''καλό'' δρόμο και απέρριψε τον ''κακό'', στον οποίο μέχρι τότε περπατούσε.

Αυτό το τέλος δεν αναπαράγει Βία. Δεν δημιουργεί νέους καταπιεσμένους. Δεν γεννά αυγά του κακού και δεν τα θάβει στην στάχτη της καταστροφής να επωαστούν.

 

 

Γιατί εκπαιδευόμαστε να ''λύνουμε'' τα προβλήματά μας με τη βία; Ποιος είναι αυτός που μας έπεισε ότι αν κάτι μας ενοχλεί, πρέπει να το εξολοθρεύσουμε; 

Δεν θα έπρεπε η πρώτη σκέψη να είναι ότι πρέπει να βρούμε τρόπο να συμφιλιωθούμε με αυτό; 

Γιατί ο στόχος και ο τρόπος δράσης μας είναι η ακρότητα, το απόλυτο, ο εγωισμός;

Δεν θα ήταν καλύτερα να στοχεύουμε στην αρμονία και στην ισορροπία (των οποίων κομμάτι είναι και ο θάνατος);

 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

η βία υπάρχει διότι πρώτος την χρησιμοποιεί ο κακός και αναπόφευκτα μετά την χρησιμοποιεί και ο καλός.

Share this post


Link to post
Share on other sites

ναι διότι αν είσαι ο καλός δεν μπορείς να αντιμετωπίσεις το κακό μη βιαίως εκτός και αν είσαι ο Γκάντι.

Share this post


Link to post
Share on other sites

η βία δεν είναι απαραίτητη η "κακή" πχ δες πως αναπτύχθηκε η έννοια της πολεμικής τέχνης στην Ασία για να κατανοήσεις ότι περιέχει μέσα και σεβασμό και άτυπους κανόνες μεταξύ των μελών που οι καλοί ωφήλουν να ακολουθούν... 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ένα άλλο παράδειγμα που δείχνει την ύπαρξη βίας αλλά όχι της κακης βίας είναι οι Ολυμπιακοί αγώνες καράτε όπου εκεί υπάρχει το ευ αγωνιζεσθαι και η ευγενής άμιλλα. Οι δύο αθλητές δεν είναι απαραίτητα ο καλός και ο κακός. Απλά είναι δύο μαχητές.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Δεν υπάρχει καλή και κακή βία tanipteros, ούτε καν ουδέτερη. Το να έρθω να σε σκοτώσω διότι ''είμαι καλός'' και διότι ''έχω τους λόγους μου'', είναι βία και ανήκει περισσότερο στην κακή πλευρά παρά στην καλή. Το μόνο που αναπαράγει αυτή η συμπεριφορά είναι περισσότερη βία.

 

Έστω ότι εγώ είμαι ένας πολύ κακός άνθρωπος με τους άλλους, αλλά πολύ καλός με την οικογένειά μου. Κάποιος, κάπου, κάποτε έκανε κάτι πολύ κακό σε εμένα και την οικογένειά μου. Για εκδίκηση λοιπόν στο μεγάλο κακό που μου έκαναν, σκοτώνω τον ''κακό'', διότι έτσι του αξίζει. 

Αυτόματα, μετέφερα στην δική του οικογένεια την δική μου κατάσταση. Για εκδίκηση, κάποιος από την οικογένεια επειδή είναι ''καλός'' και εγώ είμαι ''κακός'', θα επιδιώξει τον δικό μου θάνατο. Κάποιος από την οικογένειά μου, πεπεισμένος για τον άδικο χαμό μου, θα εκδικηθεί τους ''κακούς''.

Πού κολλάει σε αυτό ο σεβασμός που υπάρχει στις πολεμικές τέχνες και το καράτε ως άθλημα;

 

Όσες πολεμικές τέχνες είναι πράγματι τέχνες και σέβονται πράγματι τον άνθρωπο σου λένε π.χ ότι η μάχη κερδίζεται με το σπαθί μέσα στην θήκη του, ότι αν χρειαστεί να επιτεθείς, εξ'ορισμού η μάχη είναι χαμένη (ασχέτως με το νικητή). Προκειμένου να σκοτωθείς, καλύτερα είναι να σκοτώσεις. Η μάχη όμως θεωρείται χαμένη και ως ''τεχνίτης πολεμιστής'' θεωρείσαι αποτυχημένος.

 

Θα σε παρακαλούσα όμως να μην αναλύσουμε τη φιλοσοφία των πολεμικών τεχνών. Υπάρχουν άλλα νήματα όπου μπορούμε να το κάνουμε αυτό.

 

Η ερώτησή μου είναι: Γιατί πρέπει ο ''κακός'' να σκοτώνεται και όχι να συμφιλιώνεται με τον ''καλό''; Υπάρχει πράγματι καλός και κακός άνθρωπος;

Μήπως υπάρχουν καλές και κακές συμπεριφορές, τις οποίες θα μπορούσαμε να ακολουθήσουμε και να αποφύγουμε αντίστοιχα;

Πως μπορεί κάποιος να είναι σίγουρος ότι είναι ο ''καλός'', από την στιγμή που δεν διαφέρει στην συμπεριφορά του από τον ''κακό'';

 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Παρατηρώ ένα σφάλμα στην αιώνια μάχη Καλού-Κακού, τουλάχιστον έτσι όπως την εννοεί ο μέσος άνθρωπος.

 

...

Δεν είναι σφάλμα. Είναι ενδεικτικό του γεγονότος ότι η "αιώνια μάχη Καλού-Κακού, τουλάχιστον έτσι όπως" μαθαίνει να "την εννοεί ο μέσος άνθρωπος" είναι ένα στημένο συστημικό παιχνίδι - κάτι σαν το επαγγελματικό wrestling.

Η βία είναι το σύστημα (και η βία είναι ο κανόνας στο Σύμπαν.)

Οι "καλοί" μπορεί να είναι ειλικρινείς εσωτερικά αλλά παίζοντας το συστημικό παιχνίδι (ουσιαστικά υιοθετώντας την βία ως λύση) επανατροφοδοτούν το σύστημα.

Μέσα στην ιστορία υπήρξαν άνθρωποι και ομάδες που αρνήθηκαν να το παίξουν. Είπαν "δεν παίζω με τέτοιους όρους".

Είτε εξολοθρεύτηκαν (Σωκράτης, Γνωστικοί, ομάδες Καθαρών κτλ) είτε προσαρμόστηκαν (υιοθετώντας τελικά τη βία, Χριστιανοί, Παυλικιανοί, άλλες ομάδες Καθαρών) είτε μείνανε σε περιθώρια και γελοιοποιούνται (από το συστήμα: αναχωρητές, ερημίτες, απομονωμένες ομάδες γίογκι, μάγων και άλλων κτλ)

 

Για την αιτία του συστήματος μπορούμε να πούμε πολλά αλλά τελικά ένα έχει αξία: λες "δεν παίζω" και αναλαμβάνεις τις ευθύνες σου (και απομονώνεσαι, εξολοθρεύεσαι ή διαβρώνεσαι ή ίσως, ίσως, βρίσκεις κάποια ισορροπία)

 

Fighting for Peace is Like Fucking for Virginity

Edited by outis

Share this post


Link to post
Share on other sites

Το γεγονός πως ο άνθρωπος γνωρίζει το καλό και το κακό, αποδεικνύει την ανωτερότητα της σκέψης του σε σχέση με τα ζώα.

Το γεγονός πως, παρ’ όλα αυτά, κάνει το κακό, αποδεικνύει την ηθική κατωτερότητα σε σχέση με τα ζώα.

Mark Twain

Share this post


Link to post
Share on other sites
22 minutes ago, Νεφέλη said:

Το γεγονός πως ο άνθρωπος γνωρίζει το καλό και το κακό, αποδεικνύει την ανωτερότητα της σκέψης του σε σχέση με τα ζώα.

Το γεγονός πως, παρ’ όλα αυτά, κάνει το κακό, αποδεικνύει την ηθική κατωτερότητα σε σχέση με τα ζώα.

 

 

Mark Twain

 

 

Η "ηθική" - ας την πούμε έτσι -  κατωτερότητα σε σχέση με τα ζώα που αναφέρεις είναι μεν ενδεικτική αλλά δεν έχει.... βαθμολογικό ενδιαφέρον. Όπως πχ όταν έχεις ένα σκυλάκι στο σπίτι σου, είναι αδιάφορο το να βγεις από το μπάνιο χωρίς ρούχα. Αν υπάρχει όμως άνθρωπος στο σπίτι τυλίγεσαι έστω με μια πετσέτα. Και η 'ανωτερότητα' στη σκέψη βέβαια είναι άνευ ουσίας αν δεν 'εξαργυρώνεται' έμπρακτα. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

1. @Αρχάγγελος, να ξαναπιάσεις το Αϊκίντο :) 

2. Τα παραδείγματα που ανέφερες, προέρχονται όλα από το δυτικό πολιτισμό. Και, για την ακρίβεια, από ένα μέρος του δυτικού πολιτισμού. Πράγματι, στις περισσότερες ψυχαγωγικές ταινίες, ο "καλός" μπορεί να κάνει τα ίδια ακριβώς με τον "κακό" προκειμένου να επιβάλει το "καλό". Χαρακτηριστικό παράδειγμα (παιδικής) ταινίας όπου αυτό με εκνεύρισε όσο τίποτα: ο βασιλιάς των λιονταριών.

Πάρε όμως για παράδειγμα ιστορίες από άλλους πολιτισμούς.

Στο Spirited Away η διαμάχη "καλού κακού" είναι πιο περίπλοκη. Η Τσιχίρο αποδέχεται όλους όσους έρχονται στο λουτρό ενώ για τους άλλους είναι τρομακτικοί (ο Απρόσωπος μάλιστα τους τρώει) και τελικά αυτό που τη σώζει είναι η σύνδεσή της με το παρελθόν. Τελείως άλλη λογική.

Αλλά πιο σχετικό παράδειγμα είναι η Πριγκίπισα Μονονόκε (από το ίδιο στούντιο) όπου το θέμα είναι η βία και μάλιστα, έμμεσα κατηγορεί τη Δύση για τη βία ενάντια στη Φύση (που τόσο πετυχημένα απεικονίζει ως εμμονή στη Θεοκτονία).

Αλλά και στα δικά μας. Ο Πυθέας ο Μασσαλιώτης λέει, είδε στην Κελτική ένα άγαλμα του Ηρακλή στο οποίο είχαν βάλει χρυσά νήματα να φεύγουν από το στόμα του Ηρακλή στα αυτιά των υπολοίπων. Ρώτησε κάποιον γέρο Κέλτη τι σήμαινε αυτό κι ο Κέλτης του εξήγησε πως ο Ηρακλής, τους άθλους του, πρώτα τους κέρδιζε με το λέγειν και το ρόπαλο το χρησιμοποιούσε μόνο όπου δεν περνούσε το λέγειν.

Μήπως κι ο Οδυσσέας, δεν αποφεύγει πάντα να καταφύγει στη βία; Πραγματικά βίαιος γίνεται με τους μνηστήρες, οι οποίοι όμως παρουσιάζονται ως άκρον άωτον της ασέβειας (προς εκείνον που φιλοξενεί).

3. Εδώ και χρόνια αποφεύγω να χρησιμοποιώ τους όρους "καλό" και "κακό". Είναι καλή άσκηση.

Share this post


Link to post
Share on other sites
5 hours ago, Νεφέλη said:

Το γεγονός πως ο άνθρωπος γνωρίζει το καλό και το κακό, αποδεικνύει την ανωτερότητα της σκέψης του σε σχέση με τα ζώα.

Το γεγονός πως, παρ’ όλα αυτά, κάνει το κακό, αποδεικνύει την ηθική κατωτερότητα σε σχέση με τα ζώα.

Mark Twain

 

 

Πολλά γεγονότα ακούω και δεν μου φαίνεται καλό.
Για ποιον άνθρωπο μιλάμε;
Μπορείς να μου ξεκαθαρίσεις το τι είναι καλό και τι κακό εσύ που τα γνωρίζεις; (στον άνθρωπο αναφέρομαι).

Η ανωτερότητα της σκέψης έρχεται από την συνειδητή οργάνωση σε βάθος χρόνου.

Επίσης ποιος κάνει το κακό;

Και τι είναι η ηθική;

Share this post


Link to post
Share on other sites
17 hours ago, Sucore said:

Για ποιον άνθρωπο μιλάμε;

Για εσένα :)

Share this post


Link to post
Share on other sites
1 hour ago, Νεφέλη said:

Για εσένα :)

Για εμενα ειναι απλα, οτιδηποτε οδηγει στην εξελιξη ειναι καλο για εκει που θα εφαρμοστει αυτη η εξελιξη.

Και το αντιστοιχο με τον εκφυλισμο και το κακο.

Edited by Sucore

Share this post


Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...

×
×
  • Create New...